W początku lat 40. XIX w. hrabina Celina Dębicka zniosła w swoich dobrach pańszczyznę. W latach 1842–1845 uczestniczyła w konspiracyjnym ruchu niepodległościowym i w przygotowaniach do powstania w regionie tarnowskim przeciw zaborczym władzom austriackim, za co aresztowana, niemal rok spędziła w lwowskim więzieniu. W połowie XIX w. drewniany dwór stał powyżej kościoła parafialnego. Po Dębickich wieś tę dziedziczyli: Stadniccy, Alemanowie, Stawscy, Nowińscy.
Od końca XIX wieku (przed 1893) do czasu drugiej wojny światowej na południowym stoku Słonej Góry istniał drewniany dwór myśliwski na podmurówce, należący do rodziny Sanguszków. Resztki podmurówki widać poniżej „Oberży pod grzybem”.
W 1905 roku przystąpiono do budowy nowego, murowanego kościoła według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. Miejscowy proboszcz ks. Józef Dutka założył na gruntach plebańskich cegielnię i wyrabiał cegłę na budowę oraz na pokrycie innych kosztów. W 1912 roku ten sam ksiądz czyni starania o przystanek kolejowy w Łowczowie oraz zbiera fundusze na budowę mostu na rzece Biała.