Pod wpływem swojego głównego myśliciela, Piotra Chelczyckiego, bracia czescy odrzucili stosowanie przemocy, odmawiali służby wojskowej i zadeklarowali utrzymywanie się jedynie z pracy własnych rąk.

W 1547 w Czechach za cesarza Ferdynanda I Habsburga zaczęły się prześladowania braci czeskich. Wielu z nich decydowało się na emigrację do Prus Książęcych i do Wielkopolski.

Po przejęciu Śląska przez Prusy po I wojnie śląskiej król pruski Fryderyk II Hohenzollern zapraszał do osiedlania się w tym regionie emigrantów z innych krajów, także uchodźców religijnych. Ten proces osiedlania się, powstawania wielu wsi i osad nazywany jest kolonizacją fryderycjańską. Śląsk był wówczas wyludniony i wyniszczony wojnami, a nowa siła robocza miała doprowadzić do ożywienia gospodarczego. Emigrujący bracia czescy, prześladowani przez katolicką Monarchię Habsburgów, założyli m.in. Grodziec (obecnie powiat opolski, gmina Ozimek). Kolonię tę, powstałą w 1752, nazywano początkowo Bedřichův Hradec lub Friedrichův Hradec (na cześć króla Prus), po niemiecku Friedrichsgrätz.