27 września 1331 r. na terenie wsi rozegrała się bitwa, w której starły się wojska polskie pod dowództwem króla Władysława I Łokietka z wojskami zakonu krzyżackiego dowodzonymi przez wielkiego mistrza Dietricha von Altenburga. Za pożyczkę udzieloną królowi Olbrachtowi dawna królewszczyzna przeszła na własność rodziny Leszczyńskich. Na swoją rezydencję w latach 1555–1580 wybrał Płowce starosta radziejowski Rafał Leszczyński, który później sprzedał wieś swojemu synowi Janowi Leszczyńskiemu.
Na początku XVIII wieku wieś przeszła w ręce Schliebenów. Jan Wilhelm Schlieben, wojewoda inflancki (został właścicielem Dobrego, później Kadyn) sprzedał dobra Michałowi Walewskiemu, kasztelanowi rozpierskiemu. W roku 1746 właścicielem Płowiec został Paweł Dąbski, starosta inowrocławski, który sprzedał wieś w roku 1763 Janowi Biesiekierskiemu, podkomorzemu inowrocławskiemu. W rodzinie tej Płowce pozostały już na dłużej. Po przegranej bitwie pod Krzywosądzem w Płowcach u Biesiekierskich zatrzymał się Ludwik Mierosławski (jego siostra była żoną właściciela majątku). 19 lutego 1863 do dworu Biesiekierskich dotarł także Kazimierz Mielęcki, który ze swoim oddziałem pod Krzywosądz nie zdążył.