Wedle dyplomu cesarza Józefa II z 1786 r. folwark z wsią zaliczały się do klucza lipskiego Ordynacji.
W 1827 roku wieś należała do parafii Lipsk i posiadała 30 domów zamieszkałych przez 208 mieszkańców.
Wieś rozwijała się wolno, podmokłe bagienne tereny oraz słaba ziemia utrudniały pracę rolną. Pod koniec XVIII wieku podjęto decyzję o melioracji, co przyśpieszyło rozwój Pniówka. Na początku XIX wieku we wsi znajdował się folwark, dwór, skarbiec murowany, budynki gospodarskie, karczma i zajazd. W połowie XIX wieku wydano zgodę na nabywanie i dzierżawę ziemi we wsi Pniówek, przez Żydów. Józef Khan- Żyd i właściciel folwarku w Pniówku, założył w nim olejarnię. W 1880 roku, podczas spisu ludności wiejskiej we wsi mieszkało 104 osoby wyznania rzymskokatolickiego i 174 osoby wyznania prawosławnego oraz kilka osób wyznania mojżeszowego.
Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego z roku 1887 Pniówek stanowił wieś i folwark w dolinie rzeki Łabuńki. W roku 1887 miał 4 domy dworskie i 29 włościańskich ze 104. mieszkańcami katolikami i 174. prawosławnymi. Folwark Pniówek należał do dóbr ordynacyi Zamoyskich włościanie zajmują wówczas 688 mórg.