Pierwotny kościół św. Krzyża i św. Trójcy w Pólku fundowali i uposażyli arcybiskupi gnieźnieńscy przypuszczalnie w II poł. XIII w., a Podgórzyce należały do tego Kościoła.
Książę Ziemowit III w 1359 roku potwierdził cały majątek stołu arcybiskupiego na Mazowszu, m.in. miejscowości leżące u ujścia Pilicy do Wisły. tj. Podgórzyce.
Prawdopodobnie w 1380 roku przeniesiona została przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jana Suchywilka Strzeleckiego, parafia z Pólka k. Ostrówka do Konar. Podgórzyce należały do tej parafii i leżały w powiecie wareckim w ziemi czerskiej.
W roku 1512 Podgórzyce należą do biskupiego klucza łęgonickiego. W roku 1540 powołano nowy klucz obejmujący wsie nad Pilicą i Wisłą – klucz konarski (już bez Łęgonic) – tworzą go wsie Konary, Podgórzyce, Ostrówek i Przylot.
W roku 1788 – Podgórzyce – mają 13 gospodarstw i 6 rodzin komorników. We wsi spisano 5 koni, 29 wołów, 32 krowy i 5 pasiek z 21 ulami.
W roku 1795 nastąpił III rozbiór Polski – Konary znalazły się w zaborze pruskim, a dobra duchowieństwa katolickiego i królewszczyzny zostały zajęte na własność skarbu. Upaństwowiono też m.in. klucz konarski, w skład którego wchodziły Podgórzyce.