o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ()..
W gwarach prudnickich nazwa miejscowości występuje jako Pogorzy lub Pogorzyj (odmiana: dzie miyszkył? w Pogorzyj; jadã do Pogorzyj; miyndzy Prudnikã, a Pogorzyj, Pogorzōma).
Historia mały|Kaplica wzniesiona w 1861 mały|Widokówka z Pogórza z 1909 Pogórze zostało założone na początku pierwszej połowy XIV wieku. Pierwsze pisane wzmianki o wsi pochodzą z 1384. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego.
W drugiej połowie XVI wieku Pogórze było zamieszkiwane przez ok. 40. poddanych (jako głowy rodzin), z czego szesnastu było zagrodnikami. Powierzchnia sołectwa wynosiła 2 łany z należącą do niego karczmą, kramem szewskim i piekarniczym, dwoma ogrodami i wolnym wygonem dla owiec. Miejscowy sołtys płacił podatek w wysokości 5 florenów i 12 groszy. Mógł zachowywać co trzeci halerz z pobieranych kar od mieszkańców. Roczna opłata wsi dla państwa na zamku w Chrzelicach wynosiła 1 wół. Wspólnie z Rzymkowicami utrzymywała strażnika na zamku za 4 floreny. Mieszkańcy płacili dziesięcinę księdzu w Solcu. Kowal Paul Tirsch płacił podatek w wysokości 1 florena i 12 groszy. Podkuwał trzy razy w roku na zamku w Chrzelicach 4 konie pociągowe.