za: Wojciech Dzieduszycki, Badania ratownicze w Polanowicach, woj. Bydgoszcz, stanowisko 6 (Przyczynek do studiów nad metodyką taksonomii typologiczno-chronologicznej ceramiki kultur wstęgowych na Kujawach), Sprawozdania Archeologiczne, T. 31, 1979).
Średniowiecze We wczesnym średniowieczu (VII-VIII wiek) w dolinie Śmierni formowały się struktury plemienne, a później państwowe, mające swoje centrum w pobliskiej Kruszwicy. Pierwsza wzmianka pisana pochodzi z roku 1123, według której omawiany teren wchodzi w skład diecezji kujawskiej. W XII wieku następuje komasacja Polanowic w dużą wieś. W roku 1308 Polanowice występują pod nazwą Polynowo i należą do rodu Pobogów. W latach 1318 – 1319 są we władaniu Świętosława Poboga z Polynowskich. Według autorów Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (T. 8, 1887, s. 571) Polanowie wymienione w roku 1308 pod nazwą Polynowo (Kodeks dyplomatyczny Polski, t. II, s. 185, wyd. L. Rzyszczewski, A. Muczkowski, J. Bartoszewicz, Warszawa 1847-1858), które Władysław Łokietek zastawia biskupowi włocławskiemu, nie jest Polanowicami, jak objaśnia wydawca Kodeksu, lecz Piołonowem spod Osięcin, w powiecie niegdyś radziejowskim na Kujawach. W roku 1420 majątek podzielny zostaje między 4 braci: Dzierżysława, Piotra, Mikołaja i Klemensa. Około 1420 r.