Wiek XVIII Około roku 1740 Polanowice wraz z przyległymi wsiami są we władaniu Józefa Wysogoty Zakrzewskiego. W roku 1782 należą do Stanisława Potockiego, który rok później (1783) sprzedaje je Józefowi Różnieckiemu (ekonomem jest wówczas Andrzej Krzywicki). Józef Różniecki przed rokiem 1805 przekazuje swe dobra (Polanowice, Zakupie, Słabęcin, Janikowo, Giżewo) synowi Teodorowi Kajetanowi. Ostatnim polskim właścicielem zostaje na krótki czas Michał Białobrzeski.
Wiek XIX W 1816 r. dziedziczką dóbr Polanowice jest Józefa Rozniecka. W 1819 r. posiadaczem dóbr Polanowice był Feliks Chmielecki. W roku 1826 wieś liczącą 20 domów i 171 mieszkańców należy do właściciela o nazwisku: Reghem (Regehm?). W roku 1858 całość nabywa przedstawiciel rodu szlachty francusko-niemieckiej, baron Karol Ferdynand von Pelet-Narbonne. To właśnie on docenia walory środowiska naturalnego Polanowic i zakłada park. Za jego czasów powstaje szkoła i oficyna. Jak podaje czasopismo Nadwiślanin (z 10 grudnia 1861) miejscowym dziedzicem był U.P. baron Pelet-Narbonna. Ignacy Strzelecki, nauczyciel z Polanowic, 25 listopada 1861, relacjonuje w krótkim artykule lokalne wybory, w których brał udział baron oraz obywatel ze Słabęcina Józef Przybyszewski. Jak podaje Słownik Geograficzny, Polanowice, (niem.