291., a jako jej (Dwyekozy) właściciela podaje kasztelana oświęcimskiego Mikołaja Słopa z Dębowca (Dambowicza) herbu KorniczJoannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, „Liber Beneficiorum”, Aleksander Przezdziecki, Tom VII, Kraków 1864, s. 84. (ur. ok. 1400 - zm. po 18 października 1475). Panami Kóz tytułowali się następnie jego potomni: syn Melchior, wnuk Baltazar i prawnuk Jan, w latach 1534–1550 żupan orawski i władca Zamku Orawskiego.

W 1564 roku wraz z całym księstwem oświęcimskim i zatorskim tereny te znajdowały się w granicach Korony Królestwa Polskiego w województwie krakowskim w powiecie śląskim, jako część prowincji małopolskiej. Po unii lubelskiej w 1569 księstwo Oświęcimia i Zatora stało się częścią Rzeczypospolitej Obojga Narodów, w granicach której pozostawało do I rozbioru Polski w 1772. Wymieniona jest w dwóch dokumentach służących administracji do ściągania podatków: oblaty taryfy łanowej z 1673 oraz taryfy podatkowej Rzeczypospolitej z 1772 roku. Podczas XVI wieku wieś należała do Saszowskich herbu SaszorDokumenty pergaminowe Oddziału I Archiwum Państwowego w Krakowie do 1600 r.;