Bitwa pod Vesontio Namiestnik Germanii Górnej – Lucjusz Werginiusz Rufus wkrótce wystąpił przeciwko Windeksowi. Ten zaś porzucił oblężenie Lyonu i ruszył naprzeciw. Do decydującej bitwy doszło prawdopodobnie pod koniec maja. Wojska Windeksa zostały doszczętnie rozbite pod murami Vesontio.
Istnieją różne interpretacje postawy Rufusa. Tacyt wspominaThe Cambridge Ancient History, T. 10, s. 259, że legiony Górnego Renu najdłużej pozostawały wierne Neronowi. Z kolei według Kasjusza DionaKasjusz Dion, Historia rzymska, LXIII 22-24. i Plutarcha starcie pod Vesontio było częściowo nieporozumieniem. Windeksowi udało się przekonać do buntu również Rufusa, ale kiedy maszerował chcąc zająć miasto został omyłkowo zaatakowany. W tej sytuacji pewną rolę mogły odegrać waśnie pomiędzy legionistami a galijskimi stronnikami WindeksaThe Cambridge Ancient History, T. 10, s. 260.
Konsekwencje W następstwie tych wydarzeń Galba obwołał się cesarzem i po samobójczej śmierci Nerona wkroczył od Rzymu. Zapoczątkowało to okres szybkich przetasowań na szczycie władzy ("rok czterech cesarzy"). W styczniu 69 roku, po spisku pretorian i śmierci Galby, cesarzem został Othon, który w trzy miesiące później popełnił samobójstwo. Jego przeciwnik, Witeliusz, został zaś z końcem roku obalony przez wojska Wespazjana, który przywrócił spokój w państwie.
Zobacz też Bitwa pod Vesontio (58 p.n.e.)
Przypisy
Bibliografia
Vesontio Vesontio Vesontio Vesontio