Wydalani byli wysiedlani wraz z rodzinami, w związku z czym deportacje objęły łącznie 178 osób.
W listopadzie 1934 został powołany do służby wojskowej. Dzięki rekomendacji od Policji Państwowej otrzymał przydział do 1 Pułku Artylerii Motorowej, najnowocześniejszej jednostki Wojska Polskiego. W 1936 po zmianie stanu cywilnego i zakończeniu służby wojskowej wyemigrował do Belgii. Pracował w kopalni węgla kamiennego w Eisden w Limburgii. We Francji i Belgii nauczył się płynnie mówić po francusku i w mniejszym stopniu po flamandzku, co później wykorzystywał, jako przywódca kraju, do osobistych kontaktów z zachodnimi przywódcami. Od 1938 należał do Komunistycznej Partii Belgii, współorganizując jej polską sekcję. Od 1943 działał w tzw. Witte Brigade, katolickiej organizacji belgijskiego ruchu oporu, która współpracowała z wywiadem alianckim i z 1 Dywizją Pancerną gen. Stanisława Maczka. Szczegóły tej działalności pozostają nieznane. W końcowym okresie wojny pełnił funkcję przewodniczącego Rady Narodowej Polaków w Belgii i Związku Patriotów Polskich w Belgii.