Stanisław Kania (ur. 8 marca 1927 we Wrocance, zm. 3 marca 2020 w Warszawie) – polski polityk, poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji (1972–1989), w latach 1980–1981 I sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, członek Rady Państwa (1982–1985). Budowniczy Polski Ludowej.
Życiorys thumb|Grób Stanisława Kani na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Urodził się 8 marca 1927 we wsi Wrocanka. Jego rodzicami byli Józef i Katarzyna. W latach 40. pracował jako robotnik. W 1944 wstąpił w szeregi Batalionów Chłopskich. W styczniu 1945 wstąpił do Związku Walki Młodych i został przewodniczącym koła w rodzinnej miejscowości. W kwietniu tego samego roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Brał udział w kampaniach organizowanych przez partię, takich jak organizowanie Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej oraz referendum ludowe przeprowadzone w 1946. Został zastępcą pełnomocnika okręgowej komisji wyborczej na powiat jasielski. W lutym 1947 został przewodniczącym zarządu powiatowego ZWM w Jaśle. W grudniu tego samego roku został kierownikiem Wydziału Młodzieży Wiejskiej w Rzeszowie. W wieku 21 lat został wybrany na delegata na zjazd zjednoczeniowy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Do września 1950 pracował w Zarządzie Wojewódzkim ZMP. W 1952 ukończył Szkołę Partyjną przy KC PZPR.