Po roku 1563 wieś nazywana jest w dokumentach hitorycznych jako przedmieście Śremu i stanowiła ona zaplecze gospodarcze miasta gdzie mieszczanie śremscy mieli swoje gospodarstwa.
Prawdopodobnie okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. W wyniku badań archeologicznych odnaleziono we wsi ślady kultury łużyckiej, a także fragmenty ceramiki w części południowo-zachodniej pochodzące z lat 600-800, a w części północno-zachodniej z połowy XIII-XV wieku.
Wieś była początkowo własnością książęcą, następnie przejściowo kościelną, należącą prawdopodobnie do klasztoru cysterek w Trzebnicy, a potem stała się królewszczyzną czyli majętnością należącą do królów polskich. W 1521 leżała w starostwie śremskim, powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1510 należała w parafii Śrem.
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1253 z dokumentu lokacyjnego miasta Śremu, w którym zasadźca Konrad otrzymał m.in. prawo do pobierania opłat z młyna zbożowego nad rzeką Wartą oraz z drugiego młyna książęcego we wsi Pysząca.