trąbka, róg, puzon, organy, głos ludzki.
Historia thumb|Dziewczyna trzymająca surmę – instrument dęty podwójnostroikowy – na obrazie „Flecistka” (1874) Williama Adolphe′a Bouguereau Instrumenty dęte to najstarsze po idiofonach instrumenty muzyczne. Ich geneza sięga prehistorii i związana jest z czynnikami rytualnymi. Instrumenty dęte były wykonywane z części roślin (piskawki ze źdźbła trawy, prymitywne trąbki ze zwiniętego liścia trzciny lub pustej gałęzi) lub ze zwierzęcych i ludzkich kości (piszczałki o zadęciu krawędziowym i poprzecznym). W starożytności istniały już wszystkie rodzaje współczesnego instrumentarium dętego. Przodkami fletu, klarnetu i oboju są sumeryjskie, asyryjskie, egipskie piszczałki odpowiednio o zadęciu krawędziowym, ze stroikiem pojedynczym i podwójnym; przodkami instrumentów dętych blaszanych – używane tam rogi i trąby wykonane z brązu i ze złota.
Instrumenty dęte przeszły w epokach renesansu i baroku szereg ewolucji i przekształceń zanim w epoce romantyzmu stały się jedną z głównych grup orkiestry symfonicznej.