Organy o podobnych kompetencjach i porównywalnym, mieszanym składzie (reprezentującym różne władze) funkcjonują także w innych państwach europejskich. Istnienie takich organów uzasadnia się potrzebą posiadania instytucji, które wspomagają budowanie i utrzymywanie relacji władzy sądowniczej z władzą ustawodawczą i wykonawczą.
20 czerwca 2017 roku Trybunał Konstytucyjny, na wniosek ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, w wyroku wydanym z udziałem dwóch tzw. sędziów-dublerów, których legalność jest kwestionowana, uznał za niekonstytucyjne przepisy o indywidualnym charakterze kadencji sędziowskich członków KRS. W tym samym wyroku Trybunał podważył również swoją wcześniejszą, wiążącą linię orzeczniczą z 2007 roku, która stanowiła, że 15 sędziów do Rady mogą wybierać wyłącznie sami sędziowie. W nowym orzeczeniu dopuszczono możliwość wyboru sędziów-członków KRS przez dowolny inny podmiot. Na tej podstawie Sejm VIII kadencji uchwalił nowelizację ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, formalnie procedowaną na bazie projektu prezydenta Andrzeja Dudy, który został zmodyfikowany poprawkami koalicji Zjednoczonej Prawicy. Dotychczasowe indywidualne kadencje sędziowskich członków zostały zastąpione wspólną, czteroletnią kadencją. Nowa ustawa przerwała również trwające kadencje dotychczasowych członków Rady.