Standard europejski nakazuje jednak, aby niezależnie od przyjętego modelu, procedura gwarantowała takie powołanie sędziego, by nie budziło ono wątpliwości co do jego bezstronnościArt. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka stanowi: „Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej”.. Szczególnym przypadkiem, stanowiącym swoiste laboratorium ustrojowe, są Niemcy (zob. Wyłanianie sędziów w Niemczech). Nie funkcjonuje tam scentralizowany organ podobny do polskiej KRS, a kompetencje związane z powoływaniem sędziów leżą w dyspozycji różnych podmiotów, co odpowiada federalnej strukturze państwa. W Niemczech współistnieją przeróżne modele: wybór i powoływanie sędziów wyłącznie przez właściwego ministra (przy czym w niektórych landach minister przekazał te kompetencje prezesom sądów wyższej instancji), wybór przez parlament lub komisję parlamentarną czy wreszcie wybór przez komisję ds. wyboru sędziów (niem. Richterwahlausschuss), w której skład wchodzą przedstawiciele władzy wykonawczej, parlamentu i sędziowie – w różnych proporcjach, w zależności od landu.