W 1454 roku Raciążu przeszedł w ręce króla Polski, jako część starostwa tucholskiego.

W 1632 roku istniał w Raciążu kościół w połowie murowany i w połowie zbudowany z drewna i przykryty dachówką, wnętrze ozdabiały trzy ołtarze: główny – dedykowany św. Trójcy i dwa boczne poświęcone Najświętszej Maryi Pannie oraz Matce Boskiej Boleściwej i Zmartwychwstaniu Pańskiemu. Dnia 6 sierpnia 1851 w wyniku ogromnego pożaru większość budynków w Raciążu uległa spaleniu wraz z kościołem, plebanią, szkołą i szpitalem dla ubogichWłodzimierz Jastrzębski, Dzieje Raciąża i miejscowości sołeckich, 2014.

W latach 1862–1866 wybudowano neogotycki kościół p. w. Trójcy Świętej, który stał się ośrodkiem jednej z najstarszych parafii na Pomorzu. Podczas drugiej wojny światowej w wyniku ostrzału zniszczona została wieża, którą odbudowano w 1975 r. Wystrój wnętrza, wykonanego w stylu późnobarokowym i neogotyckim, stanowią trzy ołtarze, ambona i chrzcielnica, jednym z głównych fundatorów kościoła był urodzony w Raciążu ksiądz Józef Kręcki (1783 -1856) proboszcz Sypniewski. Nieopodal bezstylowa, parterowa plebania z 1858 r., murowana z cegły, z dachem dwuspadowym.