W 1578 r. książę Albrecht wydał pozwolenie Achatiusowi Borck na wydobywania rudy darniowej na terenie, zawiadywanym przez urząd w Morągu. Pozwolenie wystawiono na 10 lat za 50 marek rocznego czynszu. Postawiono jednak warunek, że Borck nie zniszczy okolicznych łąk, pól i lasów, a powstałe doły po wydobyciu rudy zostaną zasypane. Gdyby zasoby rudy nie były wystarczające do produkcji, wtedy na specjalna prośbę udostępnione zostaną tereny przyległe. Budowa huty żelaza rozpoczęła się w 1591 r. Wydobyto zaledwie 50 przyczep rudy darniowej, co nie było wystarczające. Brakowało przede wszystkim wody, gdyż w okresie suszy brakowało wody by poruszać maszyny w młotowni. Postanowiono doprowadzić wodę z kilku źródeł i okolicznych rzeczek (dopływ wody z dwu ramuckich jezior i rzeki Locke – Łukcianka, rzeka Łukta). Pomimo tych inwestycji młotownia nie pracowała wydajnie, dlatego Borck przestawił się na wytwarzanie smoły drzewnej. W 1595 r. Borck uzyskał zezwolenie na wycinkę, w ciągu sześciu lat, drzew z okolicznych lasów. Opłatę roczną wyznaczono na 80 marek gotówką oraz dwie tony smoły i dziegciu na potrzeby zamku w Ostródzie. W tym czasie spór o połów ryb w okolicznych wodach toczyli Achanatius Borck i Fabian von der Baltz z Koziej Góry.