produkcji czarnej blachy; zakład pracuje nie tylko w oparciu o surówkę z Witnicy, ale także szwedzką i syberyjską 1767–1770 – kuźnica dostarcza duże ilości żelaza używanego do celów budowlanych do Poczdamu, gdzie wznoszono na terenie Sanssouci Neue Palast, Belvedere i inne budowle 1775 – bilans roku kuźnicy zamyka się sumą 2 000 talarów zysku; zatrudnienie: 1 kierownik, 1 kontroler, 5 mistrzów fryszerskich, 1 mistrz młota do produkcji żelaza w sztabach, 1 mistrz urządzeń kuźnicy, 3 mistrzów obsługujących wiertarki, 4 polewaczy (niem. Aufgießer) zatrudnionych przy obsłudze żeliwiaków, 1 palacz, 1 kowal hutniczy, 2 mistrzów węglarskich, 1 ich pomocnik 1 mierniczy węgla oraz 2 robotników placowych – razem 24 pracowników. Liczba ta każe lokować tę manufakturę w rzędzie dużych zakładów tego typu. 1777 – zaczęto przekuwać również surówkę z huty Magdespring w górach Harzu 1784 – zaczęto przekuwać także surówkę ze Śląska Połowa XIX w. – powstaje cmentarz ewangelicki przy kościele;