Aby to zrobić należało usunąć przewody z łącznicy i odszyfrować dowolną depeszę z danego dnia (tak jakby permutacja S była identycznością). Następnie próbowano dopasować pary liter, żeby zniekształcona wiadomość miała poprawną treść.
Bomba miała zasadnicze wady. Po pierwsze zakładała, że powtarzające się litery w kluczach nie zostały zmienione przez permutację S (na łącznicy kablowej). Przez długi czas było to słuszne założenie, ponieważ S łączyła w pary tylko 12 liter. Z biegiem czasu liczba par wzrosła jednak do 20. Po drugie bomba nie uwzględniała obrotów wirników M i L w czasie szyfrowania pierwszych sześciu liter depeszy. Z biegiem czasu wprowadzono również dodatkowe wirniki IV i V i wykonanie 60 bomb dla układu 5 walców przerosło możliwości Polaków.
Bomby tzw. angielskie thumb|Bomba kryptologiczna Turinga|225x225pxKorzystając z informacji przekazanych Anglikom przez Polaków Alan Turing zaprojektował w 1939 roku maszynę atakującą inne słabości szyfru Enigmy. Turing zmuszony był do zmierzenia się z nowymi problemami takimi jak większa liczba bębenków szyfrujących oraz zmianą procedury szyfrowania (klucz wiadomości nadawany był tylko raz). Urządzenie nazwane zostało bombą po bombie Rejewskiego, jednak tutaj podobieństwa pomiędzy maszynami się kończą.