232, .
Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością szlachecką należącą do szlachty polskiej z rodu Rokitnickich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała miejscowość leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1400 miejscowość leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Cerekwica.
Zapis z 1387, pochodzący ze źródeł sądowych odnotowuje Sędziwoja Psarskiego oraz jego bratanków z Żydowa koło Obornik, którzy toczyli proces z Katarzyną żoną kasztelana starogrodzkiego Mikołaja z Bytynia w sprawie kmieci z Rokietnicy, którzy mieli oddać zbiory oraz siano (łac. „deponere seges et gramina”) oraz dokonać orki. W przypadku gdyby Psarski wraz z bratankami uzyskał tę dziedzinę, to kmiecie rokietniccy mieli mu dać 10 grzywien .
W latach 1393-1394 wdowa po Wierzbięcie z Rokietnicy toczyła proces sądowy z Domastryjem. W 1394 Domastryj domagał się ciążenia dóbr pani Wierzbięciny w Rokietnicy, a Mikołaj (prawdopodobnie Mikołaj Żydowski zwany Krwawym Diabełem) przypominał mu, że sąd nakazał mu nie niepokoić jej dóbr w Rokietnicy.