Historia Do 1945 r. gmina wiejska Siemianice () obejmowała wieś rolniczą Siemianice, majątki w Niewierowie () i Swochowie () oraz osady Przeginia (, obecnie część Siemianic) i Żydzino (). Pierwsza wzmianka o Siemianicach pojawiła się w 1315 r. w dokumencie, w którym Margrabia Waldemar Brandenburski, Kasimir Swenzo i jego spadkobiercy potwierdzili własność wsi jako lenno. Później Siemianice stały się własnością miasta Słupska.
Około 1784 roku w Siemianicach, należących do miasta Słupska, znajdował się młyn wodny, pięciu gospodarzy, nauczyciel i razem z pięcioma gospodarstwami należącymi do wsi Niewierowa łącznie 17 gospodarstw domowych. W 1925 r. we wsi znajdowało się 75 budynków mieszkalnych. Do 1945 roku gmina wiejska Siemianice należała do powiatu Słupskiego w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze III Rzeszy. Siemianice w dniu 9 marca 1945 r. zostały zajęte przez żołnierzy 19 Armii 2 Frontu Białoruskiego Armii Czerwonej. Podobnie jak całe Pomorze Tylne, po II wojnie światowej znalazło się pod polską administracją. Granice zostały ustalone przez aliantów w Jałcie i Poczdamie. Od czerwca 1945 r. rozpoczęło się przejmowanie domów i gospodarstw przez Polaków. niem. Schmaatz został przemianowany na Siemianice.