Silno w tym czasie było parafią aż do 1435 roku. Kościół w Silnie od 1435 roku nieprzerwanie stanowił filię parafii ostrowickiej. W XVI wieku wzniesiono tu drewniany kościół pod wezwaniem św. Anny, częściowo konstrukcji ryglowej, od strony ołtarza wypełniony pacą. Świątynia otoczona była cmentarzem, na którym usytuowana była drewniana wolnostojąca dzwonnica z dwoma dzwonami. Szczegółowy jej opis zawiera wizytacja ks. Trebnica z 1652/1653 roku oraz wizytacja archidiakona kamieńskiego ks. Jezierskiego z 1695 roku. Kościół posiadał trzy ołtarze, w głównym znajdował się obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, w bocznych: Jana Ewangelisty i św. Wojciecha. Na belce tęczowej zawieszony był krzyż. Świątynia wyposażona była w zdobioną chrzcielnicę, ławy, konfesjonał, ambonę i chór. Wizytator Jezierski wymienia ponadto pozłacaną puszkę do przechowywania partykuł konsekrowanych oraz rzeźbione i pozłacane tabernakulum. Nabożeństwa – co drugą niedzielę – odprawiał proboszcz z Ostrowitego. Po pożarze kościoła w Ostrowitem jego proboszcz przeniósł się do Silna, gdzie w miejscowym kościele odprawiał nabożeństwo w każdą niedzielę i dzień świąteczny. W 1752 roku na miejscu spalonego kościoła silnieńskiego wybudowano nowy z muru pruskiego z drewnianą wieżą.Do kościoła w Silne należały cztery włóki ziemi które proboszcz ostrowicki wydzierżawiał.