II w. p.n.e. Pierwsze starcie Allobrogów z Rzymianami miało miejsce w II wieku p.n.e. w czasie kilkuletniej wojny w latach 125-121 p.n.e. Jej przyczyną było najechanie Eudów będących sprzymierzeńcami rzymskimi oraz udzielenie schronienia Teutomotulosowi, królowi Salluwiów, który napadł na grecką kolonię Massalię, będącą pod ochroną Rzymu. Konsulowie Fulwiusz Flakkus i Sekstiusz Kalwinus rozgromili Salluwiów w bitwie w 125 p.n.e., a Teutomotulos i część przywódców plemiennych uciekli do Allobrogów. Rzymianie wykorzystali to jako pretekst do zaatakowania Allobrogów i sprzymierzonych z nimi Arwernów.
Allobrogowie zostali pokonani przez wojska rzymskie pod wodzą konsula Kwintusa Fabiusza Maksimusa (w sierpniu 121 u ujścia rzeki Izery) oraz prokonsula Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa w 121 roku p.n.e. Obaj zwycięzcy zyskali prawo do odbycia triumfu w Rzymie, a Fabiusz otrzymał agnomen Allobrogicus. W 120 roku p.n.e. Domicjusz z powodzeniem kontynuował walki z Allobrogami pod Vindalium (obecnie Vedène). Tereny pokonanych Allobrogów zostały wcielone do Galii Narbońskiej (Gallia Narbonensis).