Pogląd taki wyraża Wolfheim w swej książce z 1983, a także Eisenberg i Redford w pozycji z 2000.
Kladogram uzyskany dzięki analizie mtDNA z pracy Chatterjee i współpracowników, 2009, znacznie uproszczono, gatunki i rodzaje zaliczone przez autorów do polifiletycznej rodziny Cebidae zaznaczono linią pogrubioną:Kladogram obejmujący tylko rodzaje na podstawie analizy DNA jądrowego, ta sama praca, znacznie uproszczono:
Genetyka thumb|Pysk marmozety lwiej W 2001 przeprowadzono badania mikrosatelitarnego DNA marmozety lwiej. W 4 na 5 badanych loci doszukano się polimorfizmu. Maksymalna liczba alleli na 1 locus wyniosła 4. Dla poszczególnych loci liczba ich alleli przedstawiała znaczne różnice pomiędzy poszczególnymi populacjami. Heterozygotyczność wynosiła od 0,34 ± 0,13 do 0,65 ± 0,09 i najwyższa była w Poço das Antas, gdzie żyje największa populacja. Utrata alleli była też szybsza od straty heterozygotyczności. Wyniki obliczeń nie zgadzały się z przewidywaniami czynionymi na podstawie prawa Hardy’ego-Weinberga: zaobserwowano deficyt heterozygotyczności. Doszukano się też nierównowagi sprzężeń. Utrata heterozytotyczności wiąże się ze zmniejszeniem różnorodności genetycznej gatunku, zapewne w przypadku izozymów mniejszej jeszcze, niż w przypadku mikrosatelitarnego DNA.