Pierwszy plan osuszenia terenu Stanisławowa przygotował inżynier Królewskiego Korpusu Budowy Dróg i Mostów jest Ludwik Stanisław Postawka.
W 1827 r. Stanisławów liczył 72 mieszkańców i 28 domów. Do 1880 r. liczba mieszkańców wzrosła do 420. Według danych pierwszego spisu Rzeczypospolitej Polskiej z 1921 roku Stanisławów liczył 60 budynków i 372 mieszkańców. Wśród mieszkańców było 247 ewangelików, 74 katolików i 51 wyznawców wyznania mojżeszowego. Niezależnie od wyznania wszyscy mieszkańcy Stanisławowa podawali narodowość polską.
W początkach I wojny światowej władze rosyjskie deportowały mieszkańców Stanisławowa w głąb Rosji.
14 sierpnia 1920 roku po przełamaniu drugiej linii obrony pod Wólką Radzymińską, Stanisławów został zajęty przez radzieckie 241 i 242 pułki strzelców.
W 1940 roku mieszkańcy Stanisławowa zostali przesiedleni do Rzeszy w ramach akcji Heim ins Reich.
W walkach w 1944 roku na terenie Stanisławowa poległo co najmniej 163 żołnierzy Armii Radzieckiej. mały|Aliancki most systemu Baileya, wyprodukowany w 1944 r., zmontowany w Stanisławowie prawdopodobnie w latach 60.