224..
W 1783 roku wieś, należąca wówczas do powiatu wiślickiego w województwie sandomierskim, stanowiła własność krajczego koronnego SzaniawskiegoFranciszek Czaykowski, Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego, czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, Warszawa 2006, s. 255..
Następnie przeszła na własność rodu Dembińskich, o czym świadczy wmurowana w ścianę kościoła tablica marmurowa z napisem, cyt. „Ignacy Dembiński kawaler orderu Orła Białego dziedzic tutejszy umarł dnia 20 lipca R-u 1799.”
Ród Dembińskich utracił prawo własności dóbr Sędziejowice w 1831 roku na rzecz skarbu Królestwa Polskiego. Była to kara za udział Henryka Dembińskiego w powstaniu listopadowym. W 1864 roku, na mocy dekretu cara Aleksandra II o uwłaszczeniu włościan, wieś stała się własnością jej mieszkańców.
W latach 1513–1748 we wsi działała szkoła pod patronatem kościoła katolickiego, z wyłączeniem około trzydziestuletniego okresu w XVII wieku, kiedy patronat sprawował dziedzic wsi, prawdopodobnie zwolennik braci polskich. W 1748 roku do szkoły uczęszczało dwoje uczniów. W 1827 roku wieś liczyła 377 mieszkańców zamieszkujących 48 domów.