Była to budowla konstrukcji szkieletowej, drewniano-murowana, pokryta dachówką. Świątynia pod wezwaniem św. Katarzyny posiadała dwa ołtarze, w głównym znajdował się drewniany krzyż. Ponadto wyposażona była w konfesjonał, ambonę, ozdobną chrzcielnicę oraz ławy. Kościół otaczał cmentarz, na którym znajdowała się wolnostojąca dzwonnica z dwoma dzwonami oraz budowana w pruski mur kostnica. W 1741 roku budowli dodano wieżę i obmurowano ją. Kościół sławęciński zaopatrzony był w cztery włóki roli, które pleban wydzierżawiał. Proboszcz lichnowski otrzymywał ze Sławęcina dziesięcinę: od włóki korzec żyta. W XV wieku w miejscowości osiedlili się kosznajdrzy.
Po wojnie trzynastoletniej Sławęcin stał się wsią Królewską, liczył 64 włók ziemi. W 1570 roku było 24 gburów, w 1632 roku było ich 16. Gburzy użytkowali po 2 włóki roli, płacili od włóki czynsz florena 2,5 ćwiertni owsa 2 kury 10 groszy kądzielnego 5 groszy stróżowego i innych opłat oraz odrabiali pańszczyzne w folwarku w Obrowie. W Sławęcinie w owym czasie istniały dwie karczmy.