W 1420 odnotowano Wisław Szczuczyńskiego, a w 1422 jako świadka Wojsława Szczuczyńskiego. W latach 1427-1428 Jan kmieć szczuczyński toczył proces z Piotrem z Tulec, a także z Kobylina, dziekanem poznańskim. Jan miał powołać na świadka Szczedrzyka ze Szczedrzykowic, aby przysiągł, że jeździł wraz z Janem do Kuczkowa, ale Jan nie uzyskał tam sprawiedliwości. Piotr gotów był jednak przysiąc, że rozsądził w Kuczkowie sprawę Jana (łac. „sibi iusticiam coadiuvit alias prawa dopomogl”). W 1427 kmieć szczuczyński Jan toczył proces ze szlachcicem Stanisławem z Gowarzewa.
W 1468 odnotowano Jana Świdwę z Szamotuł, właściciela we wsi, wnuka Dobrogosta po synu Janie, który zapisał 8 grzywien czynszu ze Szczuczyna na rzecz altarii w katedrze poznańskiej. W 1493 Jan wykupił ten czynsz. W 1473 syn Dobrogosta Piotr z Szamotuł wykupił od Fafków czynsz zapisany w 1446, a od kanonika poznańskiego Sędziwoja z Soboty czynsz w wysokości 5 grzywien zapisany przez swego ojca Dobrogosta na Szczepankowie i Szczuczynie. W 1479 wojewoda poznański Andrzej Szamotulski syn kasztelana poznańskiego Piotra Świdwy Szamotulskiego został pozwany m.in. ze Szczuczyna. W 1496 Andrzej Szamotulski przekazał swojej córce Katarzynie połowę Szamotuł oraz przyległych wsi, a w tym m.in.