Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 6.. W XVIII wieku była własnością proboszcza katedry w Poznaniu. Ok. 1793 Szewce należały do Filipa Raczyńskiego.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) Szewce należały do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Szewce należały do okręgu bukowskiego i stanowiły część majątku Wojnowice, którego właścicielem był wówczas Edmund Raczyński. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 326 mieszkańców i 35 dymów (domostw).
Pod koniec XIX wieku Szewce liczyły 380 mieszkańców, z których 360 było katolikami, a 20 protestantami. Właścicielem był wówczas Bolesław Potocki, a później Mielżyńscy. Przy drodze do Wojnowic znajdował się folwark. Zachował się z niego m.in. spichrz z 1886 roku, stodoła, parterowy dwór z końca XIX wieku i dwa czworaki (jeden z 1889 roku).