Świątynia Miłosierdzia i Miłości w Płocku — część 1

thumb|Fasada z lat 20. XX w thumb|Świątynia od strony Wisły w 1914 thumb|Tyły klasztoru w 1914 thumb|Świątynia od strony ogrodu

thumb|Nagrobek Mateczki w podziemiach thumb|Nawa główna thumb|Ołtarz w Świątyni thumb|Wnętrze kopuły thumb|Krużganki klasztorne thumb|Chór muzyczny

Świątynia Miłosierdzia i Miłości w Płocku – katedra mariawicka wybudowana z inicjatywy Marii Franciszki Kozłowskiej w latach 1911–1914. Poza kościołem w skład kompleksu budynków wchodzi także klasztor – siedziba władz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Świątynię i klasztor wzniesiono na planie litery E i F (E jak Eucharystia i F jak Franciszka – imię założycielki).

Nazwa Katedra mariawicka w Płocku początkowo nosiła nazwę Nieustającej Adoracji Ubłagania. Od 15 sierpnia 1918 nazywa się Świątynią Miłosierdzia i Miłości – w myśl słów, które tego dnia podczas porannej mszy miała usłyszeć w duszy bł.