Zygmuntowskiej, w pobliżu mostu Kierbedzia, pozbawiając Pragę dostaw wody.
Po kilkudniowych walkach, 15 września 1944, Praga została wyzwolona spod okupacji niemieckiej przez oddziały Armii Czerwonej i Wojska Polskiego. W tym czasie w prawobrzeżnej Warszawie mieszkało ok. 130 tys. osób, co stanowiło ok. połowę ludności z okresu sprzed powstania warszawskiego. Wśród nich prawie nie było mężczyzn w wieku 18–50 lat, wywiezionych wcześniej przez Niemców do Rzeszy. Front na Wiśle odciął Pragę od elektrowni, gazowni i stacji wodociągów; nie było elektryczności, telefonów i nie kursowały tramwaje. Pragę szybko podłączono jednak do niewielkiej elektrowni w Falenicy i uruchomiono straż pożarną.
Podczas II wojny światowej Praga została zniszczona w 25%. Zniszczeniu uległo ok. 85% największych zakładów przemysłowych. W mniejszym stopniu ucierpiały mniejsze zakłady przemysłowe i rzemieślnicze oraz budynki mieszkalne. W ciągu kolejnych czterech miesięcy Praga znajdowała się na linii frontu, z czego przez pierwsze sześć tygodni nie tylko od strony Wisły, ale również od strony północnej. Miasto było w tym czasie intensywnie ostrzeliwane przez Niemców.