Wielkość chłopskich gruntów uprawnych wynosząca łącznie 206,55 hektarów również została podzielona na 15 równych części, przy jednoczesnym minimalizowaniu powierzchni na drogi dojazdowe. Efektem była zdecydowanie wydajniejsza organizacja pracy co pozytywnie wpłynęło na dochodowość majątku.
Prace dokonane przez Campioniego doprowadziły do rozkwitu Święcic (zarówno chłopskiej wsi jak i folwarku).
W 1827 r. wieś liczyła 153 mieszkańców, a w 1887 r. liczba ta wzrosła do 325. Powierzchnia dóbr święcickich liczyła wówczas 476 mórg.
W połowie XIX wieku przestał istnieć ośrodek usługowy zlokalizowany dookoła placu.
XX wiek Przed II wojną światową majątek Święcice stanowił własność Stanisława Paschalisa, po jego śmierci w 1926 r. właścicielką została Józefa Czarnowska. W latach 1938–1939 dokonano parcelacji ziemi należącej do folwarku Święcice pozostawiając 40 ha ziemi niepodzielonej.