W ten sposób powstają implikanty rozmiaru 2.Jeśli któryś iloczyn nie da się połączyć z innymi, bo różni się o więcej niż jedną cyfrę od każdego – zaznaczmy go gwiazdką i nazywamy implikantem prostym. W następnym kroku łączymy te rozmiaru 2 w rozmiar 4 itd. Ilość jedynek Iloczyn zupełny Binarnie Implikanty rozmiaru 2 Implikanty rozmiaru 4 1 m4 0100 m(4,12) -100* m(8,9,10,11) 10--* m8 1000 m(8,9) 100- m(8,10,12,14) 1--0* – – m(8,10) 10-0 – – – m(8,12) 1-00 – 2 m9 1001 m(9,11) 10-1 m(10,11,14,15) 1-1-* m10 1010 m(10,11) 101- – – – m(10,14) 1-10 – m12 1100 m(12,14) 11-0 – 3 m11 1011 m(11,15) 1-11 – m14 1110 m(14,15) 111- – 4 m15 1111 – –
Krok 2: wybór implikantów prostych Robimy tabelę, gdzie wiersze to implikanty proste, które zaznaczyliśmy gwiazdką, a kolumny to liczby ze zbioru m; nie bierzemy pod uwagę liczb ze zbioru d, choć w pierwszym kroku braliśmy. Z implikantów prostych wybieramy te istotne i zaznaczamy gwiazdką. 4 8 10 11 12 15 ⇒ A B C D m(4,12)* X X ⇒ – 1 0 0 m(8,9,10,11) X X X ⇒ 1 0 – – m(8,10,12,14) X X X ⇒ 1 – – 0 m(10,11,14,15)* X X X ⇒ 1 – 1 – Wybieramy w ten sposób, że patrzymy na kolumny, które mają tylko jeden znak X. Jeśli kolumna ma tylko jeden X oznacza to że iloczyn zupełny może być przykryty tylko przez jeden implikant prosty. Ten implikant jest istotny.