Popularność dagerotypii thumb|Joseph-Philibert Girault de Prangey, Katedra Notre-Dame, 1841 thumb|Jabez Hogg portretujący w Studio Richarda Bearda, 1843 thumb|Krzesło ze specjalną podpórką, na którym pozowali modele do zdjęć thumb|Ręcznie kolorowany dagerotyp nieznanego autora (Brazylia, 1850) Do połowy lat 40. studia wykonujące dagerotypy istniały już w niemal wszystkich większych miastach świataM.J. Dinius, Daguerrotype, [w:] Encyclopedia of nineteenth-century photography, red. J. Hannavy, New York 2008, s. 371. (przykładowo: w Australii pierwszy tego typu zakład powstał w 1842 na dachu Royal Hotelu w Sydney; w 1840 w Brazylii 14-letniemu cesarzowi Piotrowi II tak spodobał się pokaz wędrownego dagerotypisty, że sam kupił aparat), aczkolwiek im dalej na północ i wschód od Paryża, tym dagerotypia była mniej popularna. Wpływał na to brak licznej i stabilnej klasy średniej, występujący np. w Serbii, Litwie, Finlandii, Polsce czy na WęgrzechNaomi Rosenblum, Historia fotografii światowej, Bielsko-Biała 2005, s. 23.. W efekcie dagerotypia rozwijała się głównie we Francji, Wielkiej Brytanii i USA.