Nazwa Turzyn wywodzi się od turów, zwierząt licznie tu niegdyś żyjących, podobnych do żubra. We wsi mieszkali oszczepnicy używani przez władcę do polowania na tury. W pobliżu Turzyna znajduje się niewielkie jezioro nazywane w miejscowej tradycji Głusza. Związana jest z nim legenda: stał w tym miejscu murowany kościół, ale jakaś zła siła spowodowała, że zapadł się pod ziemię i zalała go woda. Niektórzy twierdzą, że gdy na Głuszy panuje cisza, to słychać ponure bicie dzwonów.
Turzyn w XVIII wieku nie został objęty osadnictwem kurpiowskim, które prowadzili właściciele ziem w Puszczy Białej – biskupi płoccy. Wynikało to z faktu, że wieś zachowała swój stan ludności sprzed XVII-wiecznych wojen i epidemii.
W latach 1921–1931 wieś leżała w województwie białostockim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Brańszczyk.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 wieś zamieszkiwało 899 osób, z czego 896 było wyznania rzymskokatolickiego, a 3 mojżeszowego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Były tu 152 budynki mieszkalne. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Brańszczyku.