Konstrukcja odbiorników Najwcześniejsze odbiorniki radiofoniczne powstały w latach 20. XX wieku. Montowane były w prostopadłościennych, drewnianych skrzynkach. W latach 30. obudowy droższych odbiorników bardziej przypominały meble, niż urządzenia techniczne. Elementami czynnymi stosowanymi przez lata były lampy elektronowe, pierwszy odbiornik tranzystorowy wyprodukowano w USA w 1954 r. Pod koniec XX wieku odbiornik radiofoniczny występował również jako element zestawu (z magnetofonem, odtwarzaczem CD). Miniaturyzacja podzespołów elektronicznych (w szczególności zastosowanie układów scalonych) pozwoliła na wbudowanie odbiornika w niewielkie urządzenia codziennego użytku, np. telefon, zegarek, długopis.
Parametry odbiorników Odbiornik radiofoniczny jest opisywany przez, między innymi: zakresy odbieranych częstotliwości, czułość, selektywność, pasmo przenoszonych częstotliwości, moc wyjściową, moc pobieraną ze źródła zasilania.
Inne radiowe urządzenia odbiorcze Istnieją również inne typy urządzeń odbierających sygnały przesyłane przy pomocy fal elektromagnetycznych. Są to m.in. telewizory, urządzenia radiokomunikacyjne, telefony komórkowe, radiotelefony, aparatura do zdalnego sterowania.
Zobacz też historia radiofonii w Polsce polskie odbiorniki radiowe
Przypisy
Linki zewnętrzne
Strona o starych radioodbiornikach