Błędne jest określanie współczesnych łańcuchów górskich jako powstałych w orogenezie waryscyjskiej (czy kaledońskiej), ponieważ wszystkie obecne góry powstały (zostały wypiętrzone, tworząc morfologiczne wyniesienie) w orogenezie alpejskiej. W czasie orogenezy hercyńskiej doszło do powstania gór, jednak po permie uległy one całkowitej erozji i zrównaniu (peneplenizacji). W czasie orogenezy alpejskiej utwory sfałdowane i ewentualnie zmetamorfizowane wcześniej zostały po raz drugi wydźwignięte jako góry zrębowe.
Do tak ukształtowanych gór, sfałdowanych w orogenezie hercyńskiej, a wyniesionych powtórnie w orogenezie alpejskiej należą między innymi: Masyw Centralny, Wogezy, Schwarzwald, Harz, Rudawy i Sudety.
Fazy orogenezy hercyńskiej W orogenezie hercyńskiej tradycyjnie wyróżniało się liczne fazy górotwórcze. Są toSłownik stratygraficzny, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1968, s. 167.: faza palatynacka – perm/trias faza saalska – perm faza asturyjska – karbon górny faza kruszcogórska – karbon górny faza sudecka – karbon górny faza bretońska – karbon dolny faza liguryjska – dewon dolny faza eryjska – dewon dolny faza ardeńska – dewon dolny faza krakowska – sylur. Niektóre z tych wyróżnień mają obecnie znaczenie jedynie historyczne.
Przypisy
hercyńska