Maillé-Brézé – francuski wielki niszczyciel typu Vauquelin. Zatonął 30 kwietnia 1940 roku w wyniku eksplozji własnych torped i pożaru w Greenock.
Nazwę tę nosił następnie powojenny niszczyciel typu T47, zachowany jako okręt-muzeum.
Budowa Okręt zamówiono 1 lutego 1930 roku w ramach programu budżetowego z 1929 roku pod numerem 124, w stoczni Penhoët-Saint Nazaire w Saint-Nazaire. Stępkę pod jego budowę położono 9 października 1930 roku, a wodowano go 9 listopada 1931 roku. Został wcielony celem przeprowadzenia prób 1 września 1932 roku, a wcielony do marynarki 31 grudnia tego roku. Etap budowy ukończono 6 kwietnia 1933 roku, po czym okręt ostatecznie wszedł do czynnej służby 23 kwietnia 1933 roku. Otrzymał imię od Jeana de Maillé księcia de Brézé (1619-1646).
Służba „Maillé-Brézé” początkowo wszedł w skład 6. dywizjonu lekkiego (DL) 2. Eskadry Lekkiej w Breście na wybrzeżu atlantyckim. W październiku 1934 roku został wraz z dywizjonem przeniesiony na Morze Śródziemne, tworząc 9. dywizjon lekki Grupy Kontrtorpedowców (od września 1936 roku: 3. Eskadry Lekkiej) w Tulonie. Od transferu w 1934 do 1936 roku nosił numer burtowy: 7, od sierpnia 1936 roku: 91, a od kwietnia 1939 roku do końca: X91.