Problemu tego można uniknąć poprzez usprawnienie procesu zarządzającego systemu operacyjnego, tak aby traktował procesory logiczne inaczej niż traktowane są procesory fizyczne. Chodzi tu o minimalne zmiany w procesie zarządzającym systemu operacyjnego, konieczne dla systemów NUMA.
Historia Technologia Hyper-Threading została zaimplementowana po raz pierwszy w procesorach Xeon Foster MP w marcu 2002. W tym samym roku pojawiła się w procesorach Pentium 4 z jądrem Northwood taktowanych zegarem 3,06 GHz, a później we wszystkich Pentium 4 HT, Pentium 4 Extreme Edition i Pentium Extreme Edition. Pierwsze generacje procesorów firmy Intel zrealizowanych na mikroarchitekturze Core nie posiadają wsparcia dla Hyper-threading, ponieważ Core pochodzi z mikroarchitektury P6, używanej później także w rodzinie procesorów Pentium od czasów Pentium Pro poprzez Pentium III oraz Celeron (opartych na rdzeniach Covington, Mendocino, Coppermine i Tualatin), także modeli Pentium II Xeon i Pentium III Xeon.