Rozwinął zamiast tego własny język malarski, autonomiczny, strukturalny i oparty na zasadach etycznychRossana Bossaglia, La Scapigliatura, Mondadori Electa, Mediolan, 1985..
Z tego podejścia wyłonił się charakterystyczny styl, który krytycy sztuki później nazwali filippinizmem lub włoskim impresjonizmemM. De Micheli, Le avanguardie artistiche del Novecento, Feltrinelli, Mediolan, 1966.A. Scotti Tosini, Francesco Filippini e il naturalismo lombardo, w: Arte lombarda, nr 126, Mediolan, 1999.. Filippinizm nie był sformalizowanym ruchem artystycznym, lecz raczej nurtem kulturowym i wizualnym. Opierał się na etycznym rozumieniu sztuki, symbolicznej interpretacji krajobrazu oraz radykalnej krytyce komercjalizacji sztuki. Filippini przywiązywał dużą wagę do ukazywania pracy na roli, postaci kobiecej i duchowego wymiaru naturyG. Causa, Il paesaggio simbolico: da Filippini a Boccioni, w: Arte lombarda, nr 159, Mediolan, 2009..