Charakter wojny Duże znaczenie dla obu armii mieli najemnicy. Szef sztabu generalnego Boliwii – gen. (de facto dyktator kraju) był niemieckim weteranem z I wojny światowej. Chilijscy najemnicy oraz czeska misja wojskowa doradzały Boliwijczykom na polu bitwy. W służbie paragwajskiej znajdowało się dwóch „białych” rosyjskich generałów, którzy uciekli z Rosji po przegranej z bolszewikami, byli to gen. Bielajew (poprzednio członek sztabu gen. Wrangla) oraz gen. Ern. Pod koniec wojny armię paragwajską szkoliła i wyposażała włoska misja wojskowa.
Podczas gdy Boliwijczycy stosowali europejską taktykę wojskową, Paragwajczycy stworzyli swoją własną strategię walki, która opierała się na doświadczeniach rodzimych dowódców (którzy mogli poznać błędy Europejczyków, służąc jako ochotnicy w wojskach francuskich w czasie I wojny światowej). Najwybitniejszym dowódcą okazał się paragwajski generał, a później marszałek José Félix Estigarribia. Z mistrzostwem potrafił wykorzystać znajomość terenu Indian Guarani służących w paragwajskiej armii i zaszczepić duch braterstwa pomiędzy żołnierzami.