Kość czołowa () – jedna z kości mózgoczaszki, u większości kręgowców parzysta. U człowieka parzysta jest w życiu płodowym i wczesnym dzieciństwie, rozdzielona wtedy szwem czołowym, zwykle zarastającym między pierwszym a drugim rokiem życia. Od momentu jego skostnienia kość czołowa staje się nieparzysta, składa się z wypukłej ku przodowi łuski czołowej, położonych poziomo dwóch części oczodołowych i części nosowej.
Łuska czołowa Ogranicza od przodu i góry jamę czaszki. Ma dwie powierzchnie (zewnętrzną i wewnętrzną) oraz brzegi: ciemieniowy (tylny), klinowy (boczny) i nadoczodołowy, który ku dołowi przechodzi w wyrostek jarzmowy.
Na powierzchni zewnętrznej łuski czołowej są widoczne i wyczuwalne guzy czołowe. Ich wielkość jest zależna od wieku i płci. U dzieci i kobiet są one większe. Poniżej guzów czołowych znajdują się wyniosłości w postaci wałów; są to łuki brwiowe. Są one wydatniej zaznaczone u mężczyzn. Między łukami brwiowymi występuje gładkie wypuklenie zwane gładzizną. Na bocznej części tej powierzchni występuje kresa skroniowa; powierzchnia znajdująca się poniżej kresy to powierzchnia skroniowa, będąca częścią dołu skroniowego.