thumb|Rycina z 1891 przedstawiająca Taniec Duchów w Wounded Knee Taniec Duchów – termin odnoszący się do doktryny synkretycznego ruchu religijnego, który rozwinął się u Indian Ameryki Północnej na terenie Kalifornii w latach 80. XIX w. (a później został przyjęty przez plemiona z terenu Wielkiej Kotliny i na Wielkich Równinach), jak i samej praktyki rytualnej, którą stanowił sam taniec. Sam element tańca rytualnego prawdopodobnie wywodził się z wcześniejszego rytualnego Tańca Duchów, praktykowanego przez plemię Pajutów w Nevadzie około 1870. Ruch łączył pierwiastki tradycyjnych indiańskich wierzeń plemiennych z elementami chrześcijańskimi. Schyłek Tańca Duchów nastąpił po 1891, ale w tradycji niektórych plemion pozostał trwałym elementem.

Taniec Duchów był nowym zjawiskiem kulturowym, powstałym na skutek upadku politycznego i erozji tradycyjnych wzorów życia oraz poczucia bezradności. Ruch łączył pierwiastki tradycyjnych indiańskich wierzeń plemiennych z elementami chrześcijańskimi. Inicjatorem ruchu był Wovoka, znany też jako Jack Wilson – Indianin z plemienia Pajutów, który w 1885 miał wizję, w której miał ujrzeć Boga oraz zdrowych i szczęśliwych, cieszących się tradycyjnym życiem Indian. Wovoka miał otrzymać polecenie, by nauczać Indian wzajemnej miłości, a także dążenia do kształtowania pokojowych stosunków z białymi.