Eugeniusz Paprocki, Stanisław Stefanik, Tadeusz Dziewierski, Mirosław Michalak, Eugeniusz Kowalczyk, Florian Siwicki, Kazimierz Wojtasiak, Stanisław Wójcik, Mieczysław Kuszyk, Józef Dżaman, Roman Dąbrowski, Jerzy Dobek, Waldemar Adamiecki, Franciszek Walkowiak oraz Henryk Czepański.
W swoim pierwszym sezonie ligowym, w 1958 roku, Czarni Żagań zdobyli mistrzostwo klasy B. Rok później drużyna zajęła pierwsze miejsce w klasie A, uzyskując awans do klasy okręgowej. W kolejnych latach zespół wielokrotnie zdobywał tytuł mistrza okręgu zielonogórskiego. Pomimo sukcesów ligowych klub nigdy nie zdołał awansować do II ligi, przegrywając decydujące baraże z mistrzami sąsiednich okręgów.
Największym osiągnięciem tego okresu był awans do finału Pucharu Polski w sezonie 1964/65. W decydującym meczu, rozegranym 2 czerwca 1965 roku na neutralnym boisku w Zielonej Górze, Czarni zmierzyli się z Górnikiem Zabrze, przegrywając spotkanie 0:4.
W następnych latach forma drużyny stopniowo się pogarszała, co w 1971 roku doprowadziło do spadku do klasy A.
Zmiany organizacyjne i powrót do okręgówki (1977–1985) W 1977 roku Czarni Żagań powrócili do klasy okręgowej. Rok później klub przestał funkcjonować jako wojskowy i został włączony w struktury Ludowego Klubu Sportowego Huragan.