Leon Kudła (ur. 15 lutego 1879 w Nowej Wsi, zm. 7 października 1964 w Kozienicach) – polski rzeźbiarz ludowy.
Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego i Marianny z Gołębiowskich, którzy byli najemnymi pracownikami rolnymi. We wczesnym dzieciństwie stracił rodziców. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej. Był dróżnikiem wiślanym w Świerżach Górnych. Po założeniu rodziny przeniósł się do Warszawy, gdzie spędził większość życia. Przez długie lata wykonywał drugorzędne czynności na poczcie (był listonoszem), później zajął się drobnym handlem na Powiślu. Tu już zaczął swoją twórczość, której dominującą cechą była świeżość i prostota wypowiedzi. Kudła wrócił potem do rodzinnej wioski.
W czasie wojny stracił dom, a w pierwszych dniach po wyzwoleniu zginął tragicznie jego syn Antoni Julian (1908–1945), utalentowany artysta malarz. Nieszczęścia te nie załamały artysty. Tworzył najczęściej z topolowego drewna, ptaszki, zwierzęta, ludzi o zatroskanych twarzach, świątki i sceny religijne. W polichromii stosował farby wodne i olejne. Jego rzeźby pokryte są intensywnymi kolorami, rozkładanymi całymi płaszczyznami o wyraźnie zaznaczających się granicach.