Kolumbia Brytyjska w momencie przystąpienia do konfederacji nie posiadała systemu partyjnego. Zamiast niego, przez pierwsze trzydzieści lat, zanim system wielopartyjny się wykształcił, obowiązywał nietypowy system rządów przedstawicielskich. Kandydaci na deputowanych do zgromadzenia legislacyjnego, szli do wyborów jako kandydaci aktualnie sprawującego władzę rządu, lub deklarując się jako opozycja w stosunku do niego.
Pierwszym testem działania konfederacji była przyrzeczona przez rząd federalny budowa transkanadyjskiej linii kolejowej. Początki przedsięwzięcia były niepowodzeniem, lecz ostatecznie w 1885 r., pięć lat po planowanym terminie, linia kolejowa połączyła Vancouver z Montrealem. To opóźnienie wywołało ostry kryzys polityczny w prowincji, w czasie którego nawet taki entuzjasta konfederacji jak Cosmos ostrzegał rząd w Ottawie, że przeciąganie terminu oddania kolei do użytku może doprowadzić do wystąpienia prowincji z Konfederacji i unię jej ze Stanami Zjednoczonymi.