W szczególności punkt 15 budził kontrowersje. Postulowano w nim, aby Kolumbia Brytyjska weszła do konfederacji, zachowując zgromadzenie legislacyjne działające zgodnie z zasadami ustawy o Unii Kanadyjskiej, znacznie ograniczającej reprezentację wyborców. Wiosną 1870 r. delegacja kolumbijska udała się do Ottawy na rokowania zjednoczeniowe. Przewodził nią John Sebastian Helmcken, pozostałymi członkami byli Joseph William Trutch i Robert William Carrall. Wszyscy byli nominowani przez gubernatora i reprezentowali konserwatywne skrzydło ruchu pro-konfederacyjnego. Pominięcie członków Ligi Konfederacyjnej spowodowało, że rozpoczęli oni prywatną akcję nacisków w Ottawie, która w istotny sposób zmieniła przebieg negocjacji. Początkowo rząd Kanady skłonny był przyjąć wszystkie 16 postulatów rezolucji, lecz pod wpływem Ligi Konfederacyjnej odrzucił punkt 15 i wymusił wprowadzenie w pełni demokratycznych instytucji przedstawicielskich. Wśród innych zaakceptowanych przez Ottawę postulatów, do najważniejszych należały: spłacenie wszelkich długów prowincji oraz obietnica zbudowania w ciągu dziesięciu lat Kolei Transkanadyjskiej.