W latach 1393-1408 odnotowano Jana Wilkowskiego herbu Czasza z Wilkowa i Taczała. Na przełomie XIV wieku wymieniano go w sprawie o potwierdzenie szlachectwa. W 1393 naganiony do tytułu szlacheckiego przez Dzierżkę Jostową z Wojnowic twierdził, że jest synem Mirosława oraz że jest herbu Czasza. W 1402 dowodzi, że nie uciekł z koniem Jana Wrzesińskiego oraz, że nie korzystał z niego Mikołaj z Wilkowa. W 1402 Jan Wilkowski oskarżył Bogusława z Łubowic w powiecie gnieźnieńskim o udział w kradzieży koni. W 1403 Jan Wilkowski z i Taczał naganiony przez kmiecia Macieja Cięciwę z Mieczewa w powiecie pyzdrskim, a niegdyś z Taczał, zobowiązał się przedstawić dwóch świadków ze swojego herbu Czasza oraz 4 z innych rodów. W 1405 Jan Wilkowski wraz z Mikołajem z Wilkowa toczyli proces przeciwko Prędocie z Wierzei o granice majętności. W 1408 Jan był w sporze ze Szczepanem Wilkowskim. W 1402 Jan i Mikołaj Wilkowscy wygrali proces z ojczymem o konie.