Bazując na intuicji Bethego i podstawowych pracach Sin-Itiro Tomanagi, Juliana Schwingera, Richarda Feynmana i Freemana Dysona, stało się możliwe otrzymanie formuły w pełni zgodnej z symetrią Lorentza, w której na każdym poziomie perturbacji kwantowej występowały skończone wartości. Za swoją pracę Sin-Itiro Tomonaga, Julian Schwinger i Richard Feynman zostali razem nagrodzeni nagrodą Nobla z fizyki w 1965 roku.
Spojrzenie Feynmana na elektrodynamikę kwantową Wprowadzenie mały|360px|Elementy diagramów Feynmana
Pod koniec życia Richard Feynman dał serię wykładów na temat QED dla szerszej publiczności (ang. QED. The Strange Theory of Light and Matter, 1985). Wykłady te zostały opublikowane w Polsce jako QED. Osobliwa teoria światła i materii, klasyczna, niematematyczna[potrzebne źródło] pozycja, przedstawiająca punkt widzenia opisany poniżej.
Kluczowym elementem reprezentacji Feynmana są trzy podstawowe akcje: Foton przemieszcza się z jednego punktu czasoprzestrzeni do innego. Elektron przemieszcza się z jednego punktu czasoprzestrzeni do innego. Elektron emituje lub absorbuje foton w danym miejscu i czasie.